ΝΑΙ στη Δημοκρατία ΌΧΙ στη Δικτατορία

Τον εορτασμό και τις δράσεις μας γι' αυτήν την Επέτειο, μπορείτε να τις δείτε πατώντας ΕΔΩ

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!

ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΠΟΛΥ!

Στην επέτειο του Πολυτεχνείου φέτος επιλέξαμε να παρουσιάσουμε στα παιδιά ένα βιβλίο που όσα χρόνια κι αν περάσουν νομίζω παραμένει το αγαπημένο μου

Η  ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ

Νομίζω ότι το βιβλίο ήταν ιδανικό, για τα φετινά παιδάκια που δεν αντέχουν τις "δύσκολες ιστορίες", να μιλήσει για την έννοια της Δημοκρατίας και της Δικτατορίας. Αρχικά (πριν την επέτειο) τους παρουσίασα τους πρωταγωνιστές που ζουν σε μια παράξενη πολιτεία και τα ονόματά τους είναι κάπως αστεία.

     

              Η  ΜΗΛΙΤΣΑ           Ο ΣΑΡΔΕΛΑΣ       ΟΚΕΪ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ

 

                            Ο  ΣΟΦΟΣ                Ο ΛΑΔΕΝΙΟΣ

Η ιστορία τους ενθουσίασε και πραγματικά γελάσαμε πολύ όταν ψηφίσαμε ότι θέλουμε να κάνουμε τον Λαδένιο μια νόστιμη λαδόπιτα! Τα παιδιά γνώριζαν την διαδικασία της ψηφορίας καθώς τη χρησιμοποιούμε πολύ συχνά στη τάξη μας όταν έχουμε διαφορετικές απόψεις. Ύστερα ψάξαμε στο διαδίκτυο να βρούμε το τραγούδι της Ντενεκεδούπολης και το μόνο που βρήκαμε ήταν αυτό:

Καθόλου δεν μας άρεσε που δεν είχε εικόνες αυτό το ωραίο τραγούδι κι έτσι αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε εμείς  εικόνες και να τις φτιάξουμε σαν μια μικρή ταινία.

 Ελπίζουμε να σας αρέσει!!

Την ημέρα της επετείου βρήκαμε άλλη μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το Πολυτεχνείο αλλά αυτή τη φορά τη διαβάσαμε μέσα από τις σελίδες του Μικρού Αναγνώστη. Πρόκειται για το βιβλίο "Τα αδέσποτα" της Σοφίας Ζαραμπούκα όπου μια ομάδα αδέσποτων σκυλιών παρακολουθεί τα γεγονότα εκείνης της μέρας και μας τα διηγείται απ' τη δική της σκοπιά. Μπορείτε κι εσείς να διαβάσετε αυτή την ιστορία πατώντας εδώ! 

Η λέξη Δημοκρατία και η αντίθετή της Δικτατορία είναι γραμμένες στις σελίδες του βιβλίου αυτού και ζητήσαμε από τα παιδιά να μας πουν τις σκέψεις τους. Η ερώτηση ήταν: "Τι μπορούμε να κάνουμε όταν έχουμε Δημοκρατία; και "Τι μπορούμε να έχουμε στη Δικτατορία;" Δείτε τι είπαν:

Στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μπορούμε κι έχουμε: Παιχνίδια (Γιώργος), Ποδήλατο (Σπύρος), Βόλτες (Μίλτος), Χαρά (Νικολέττα), Γενέθλια (Γιωργία), Σινεμά (Αλέξανδρος), Μουσική (Αναστασία),  Κούνιες (Ελένη Β), Παιδιά (Γκλόρια), Σχολεία (Αλεξάνδρα και Ειρήνη), Φιλοξενία (Δημήτρης), Ζωγραφιές (Ελένη Σ.)

Στη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ έχουμε: Βία (Ίωνας), Δεν έχουμε πάρτυ (Κατερίνα Ξ), Δεν μας αφήνουν να χορεύουμε (Ειρήνη), Δεν έχουμε γιορτές (Αναστάσης), Δεν μας αφήνει ο άλλος να κάνουμε τίποτα (Μυρτώ), Δεν πάμε βόλτες (Αλκιβιάδης), Έχουμε τανκς (Σπύρος), Είμαστε θυμωμένοι (Γιωργία), Δεν έχουμε σπίτια γιατί μας τα γκρεμίζουν (Γιώργος)

Αφού τις καταγράψαμε και ψηφίσαμε ποια μας αρέσει πιο πολύ, βάλαμε φυσικά ένα ΝΑΙ στη Δημοκρατία κι ένα ΌΧΙ στη Δικτατορία. Τέλος τα παιδιά ανέλαβαν να ζωγραφίσουν τις δυο αυτές "κυρίες" έτσι όπως τα ίδια πίστεψαν ότι τους ταιριάζει!

Και το τελικό αποτέλεσμα της αφίσας μας

17 ΝΟΕΒΡΙΟΥ 1973

Το εποπτικό υλικό για τη σημερινή μέρα, επέλεξα να είναι ασπρόμαυρο για να μεταφέρει όσο γίνεται καλύτερα και το κλίμα της εποχής τότε, αλλά και για να φανερώσει το συναίσθημα που κυριαρχεί γι' αυτή τη μαύρη επέτειο. Οι εικόνες απλώθηκαν με χρονική σειρά και τα παιδιά προσπαθούσαν να μαντέψουν τι σημαίνουν όλες αυτές οι περίεργες και "σκοτεινές" εικόνες όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η Ν (κορίτσι 6 χρονών). Κάποια από αυτά γνώριζαν την ιστορία του Πολυτεχνείου κι έτσι αφήσαμε τα παιδιά που δεν γνώριζαν τα γεγονότα, να πουν τις δικές τους ιδέες και να μαντέψουν τι έγινε τότε...

ΉΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ..." ένα δημαρχείο", " ένα κτίριο", "ένα μουσείο", "ένα σχολείο"...

 ΕΚΕΙ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ..."να μάθουν γράμματα", "να φωνάζουν", "μεγάλα παιδιά"...

ΉΤΑΝ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ... " γι' αυτό σκαρφάλωναν στα κάγκελα", "γιατί έχουν νεύρα", " γιατί κάτι δεν τους αρέσει"....

ΚΛΕΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.. "έφτιαξαν αφίσες", "δεν θα πάνε σπίτι τους τώρα", "κλειδώθηκαν και δεν άνοιγαν τη πόρτα"," τώρα οι κακοί δεν θα τους κάνουν κακό"....

ΈΦΤΙΑΞΑΝ ΑΦΙΣΕΣ ......"αυτό είναι τ' όνομά μου", "θέλαν να βγουν έξω", " οι Έλληνες ήθελαν να είναι ελεύθεροι" "το σήμα της Ελευθερίας"....

ΉΘΕΛΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΕΙ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ..."άκουγαν τι έλεγε ο κόσμος", "είχε και μουσική στ' αυτιά του", " δε ξέρω τι είναι αυτό", " μιλούσαν"...

ΒΓΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.."αυτοί κάνουν παρέλαση", "πάνε όλοι μαζί", "φωνάζουν όλοι μαζί", "αυτό μου είπε ο μπαμπάς μου ότι είναι διαδήλωση"...

ΒΡΗΚΑΝ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΤΡΟΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ...."με μεγάλα φορτηγά", " που έχουν κανόνια", " στη παρέλαση είχε τέτοια", "βγάζουν φωτιές αυτά"....

ΓΚΡΕΜΙΣΑΝ ΤΗ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.."τα έκαναν όλα χάλια", " πέσανε χώματα και τούβλα", " ευτυχώς το σχολείο δεν έπαθε τίποτα"....

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΡΑ....."έχει λουλούδια στη πόρτα", "μάλλον κάποιος τα άφησε για τα παιδιά", "έχουν τη γιορτή τους", "τώρα έκλεισε το σχολείο"....

Τα παραπάνω λόγια είναι μερικές ιδέες των παιδιών, που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τις εικόνες με το δικό τους τρόπο. Αφού ολοκλήρωσαν την δική τους αφήγηση, ξαναείπαμε την ιστορία του Πολυτεχνείου και τα γεγονότα όπως συνέβησαν τότε πριν 41 χρόνια... Μιλήσαμε για τη Δημοκρατία και την αντίθετή της έννοια τη Δικτατρορία και τα παιδιά θυμήθηκαν αυτά που είχαμε πει για τον πόλεμο του '40. Ακούσαμε και τραγούδια και ντοκουμέντα για τη σημερινή επέτειο.

                               

                                 

Στη συνέχεια, κι επειδή κάθε χρόνο κάνουμε μια αφίσα ομαδική και διαδηλώνουμε, φέτος δώσαμε στα παιδιά διάφορες εικόνες και λέξεις ώστε να συνθέσουν ένα ατομικό κολάζ γι' αυτή την ημέρα, έτσι όπως τα ίδια το εμπνεύστηκαν γνωρίζοντας την ιστορία των φοιτητών.

Τα υλικά...

Αναρτήσαμε και κάποιες ιδέες για το κολάζ κυρίως για τα προνήπιά μας και ιδού οι δικές τους συνθέσεις: κατά τη διάρκεια των εργασιών...

 

 

Με την ατομική τους εργασία...

Οι εικόνες προέρχονται από το περιοδικό Σύγχρονο Νηπιαγωγείο.